Beladen stukje

Vandaag hadden we een (bewuste) rustdag. Heerlijk! Helaas was Timo al wakker om 5.20 uur. Daar verbaas ik me wel over; als je ziek bent, wil je toch alleen maar slapen?! Heb het dus net even opgezocht en slapeloosheid is ook weer een bijwerking van de Prednison.
En nu we het toch over bijwerkingen hebben; Timo z'n haartjes zijn gewassen en toch, als ik met m'n hand door zijn haar ga, heb ik een boel haar tussen mijn vingers. Ik heb met Timo een gesprekje gehad over het verliezen van z'n haartjes en hoe dat beschreven staat in het boekje van Chemo-Kasper. Ik vroeg of hij dat nog wist, gelukkig hij wist het nog. En hoe het dan verder ging. "Nou, dan komen er baby-haarcellen en groeien mijn haartjes weer". "Maar Timo, dat duurt wel even hoor, voordat je haartjes weer groeien." Ja, dat wist-ie, geen probleem dus.

Ik heb ook niet veel meer bijzonders te vertellen. Het is een rustige periode, maar voelt als stilte voor de storm. Aankomende week hoeven we alleen dinsdag en vrijdag naar het WKZ. De week erop weer een beenmergpunctie en een lumbaalpunctie (ter controle van het hersenvocht). En aan het eind van volgende week gaan we over op een nieuwe chemo. Dat is wel weer spannend. Van welke bijwerkingen krijgt hij last, hoe slaat hij zich er doorheen. En de drie weken daarna, moeten we op maandag, dinsdag, woensdag en donderdag naar het WKZ. Maar goed, zover zijn we nog niet.

Wij willen in ieder geval iedereen bedanken voor alle kaarten, berichtjes, cadeautjes, steun en medeleven. Het is zo bijzonder hoe we uit diverse, onverwachte hoeken verrast worden met medeleven. Dat doet echt goed. Wat wel opvalt, is dat veel mensen wensen dat Timo snel beter mag worden. Ik denk wel dat het goed is, dat jullie weten dat dat helaas niet zo werkt. Omdat Timo in de High Risk groep zit, zit hij in een behandeltraject dat anderhalf jaar duurt. Een periode waarin hij, als zijn lichaampje dit toelaat, op volle kracht chemo toegediend gaat krijgen. Het is dus een hele spannende periode, want er kan zoveel mis gaan. Allereerst kan hij een longontsteking krijgen, die voor hem desastreuze gevolgen kan hebben. Daarom staan wij in opperste paraatheid met betrekking tot hygiëne. Als je bij ons komt, mag je bijvoorbeeld niet verkouden zijn en moet je goed je handen wassen. Daarnaast kan hij, door de vele chemo's, hartproblemen krijgen of nierfalen. En tot slot kan het gebeuren dat hij het gevecht tegen de leukemie zelf niet kan winnen. Dit klinkt allemaal heel heftig en schokkend, maar dit zijn de harde feiten. Het is niet voor niets dat er voor dit type leukemie slechts een slagings-/overlevingskans is van 30%. En met deze gegevens moeten we het doen. Dit maakt dat we ons zo bang voelen. Dit maakt dat we nu blij zijn met elke goede dag die hij heeft. Dit maakt dat we ons nog zo moeilijk kunnen focussen op al het andere wat er om ons heen gebeurt.
En ... ik merk ook dat, misschien wel om die reden, mensen het moeilijk vinden om het met ons over de (leuke) dingen te hebben, die zich afspeelt in hun leven. Jeroen en ik zijn wel zo nuchter, dat we begrijpen dat de aarde doordraait. Dat iedereen meeleeft, maar dat het leven gewoon doorgaat. En weet je, dat geeft helemaal niet. Dus als ik vraag hoe het met je gaat, dan kun je het gewoon vertellen. Weet dat ik mijn grenzen heel goed aangeef. En geloof mij, dat als ik zeg dat het goed met me (ons) gaat, dat dat ook echt zo is. Want als het met Timo goed gaat, gaat het goed met ons.
Pfoe ... ik zit dit alles met hartkloppingen te typen. Ik besef dat de situatie waarin wij zitten voor iedereen erg beladen en moeilijk te bevatten is. Als je zelf kinderen hebt, kun je je misschien een beetje indenken in wat voor angst wij leven. En vind je het moeilijk om met me (ons) te praten, dan kun je gewoon zeggen dat je er geen woorden voor hebt. Want er geen woorden voor hebben, is toch ook eigenlijk het enige juiste, die zijn er namelijk gewoon ook niet. Maar weet dat ik altijd open sta voor een gesprek en voor je vragen. Ik hoop dat deze weblog ook veel duidelijkheid geeft. Mijzelf geeft het veel rust om zoveel mogelijk kennis te hebben. Ik kan me voorstellen dat dat voor iedereen zo werkt, daarom omschrijf ik alles zo uitvoerig mogelijk. Voor nu welterusten. Geniet van het leven, geniet van elkaar!

Dagje Giraf

Vandaag moesten we weer naar het WKZ voor de Aspa. We moesten er om 11.00 uur zijn, de andere kids hebben we naar m'n schoonouders gebracht. Daphne vond het helemaal gezellig, dus die lieten we lachend achter. Fijn! We hadden het verkeer wederom mee, dus we waren er prima op tijd. Omdat het weekend was, moesten we naar Giraf, dus dat voelde vertrouwd. Helaas hebben we echt bijna een uur moeten wachten, voor ze naar ons kwamen. Er hoefde geen bloed afgenomen te worden, dus de Aspa kon er gelijk in. Na de Aspa, moest er een half uur gespoeld worden met Natrium. Tot slot moesten we nog een uur ter controle blijven i.v.m. eventuele bijwerkingen. Deze bleven uit, dus om 15.00 uur konden we (eindelijk) gaan.

Onderweg terug had Timo ineens haartjes in z'n handen. Dit kan komen, doordat hij al een kleine week niet heeft mogen douchen en dus ook z'n haartjes niet heeft gewassen. Het kan ook het begin van een kaal bolletje zijn. We wachten af. We weten gewoon dat het kan gebeuren. Kan ook echt nog niet zeggen hoe ik me voel, als het werkelijk zo gaat zijn. Waarschijnlijk toch wel confronterend. K*T-ziekte! Timo heeft ook aangegeven dat hij pijn aan z'n beentjes had vandaag; echt een bijwerking van de vincristine.

Tot slot nog een leuke bijdehante foto van ons prinsje.

Julianatoren

Vanmorgen werd Timo pas rond 7.00 uur wakker. Lucky me! Hij heeft een rustige ochtend gehad. Ik merk dat hij na een chemo-dag toch erg moe is, en omdat ik met Miranda had afgesproken om 's middags met de kids naar de Julianatoren te gaan, heb ik hem lekker laten zitten voor de buis. Hij heeft vandaag ook veel minder dan anders gevraagd om eten, een teken dat hij zich echt minder voelde.

En 's middags dus naar Jul. Dat vraagt hij al, sinds hij in het ziekenhuis ligt. Het geval wil dus dat we, een week voordat hij werd opgenomen, net een jaarkaart hadden gekocht. Gisteren overlegd met Frans-Jan en die zei dat we er best heen konden gaan, omdat het buiten is. Het is gewoon belangrijk om vooral op de hygiëne te letten. Timo vond het helemaal leuk, sowieso om Thijs en Kim weer te zien, maar ook om er weer te zijn. Toen we aankwamen, pakten ze alle vier elkaars handje vast en liepen naar de ingang. Ik werd daar zo emotioneel van, zelfs nu ik die foto weer zie, raakt het me weer. Deze vier horen toch  gewoon bij elkaar?!

Waarschijnlijk komt hieronder nog een stuk tekst, maar ik ben zo moe en zo emotioneel, dat gaat me nu even niet lukken. Zit alleen maar te janken, vooral als ik die lieve foto's zie van die 4 snoetjes.

- - - -

Zo daar ben ik weer, een nachtje slaap en een dagje verder gaat het weer. Bij de Jul zijn de kids in de helikopters geweest, in de Flintstone-karretjes en in de draaimolen. Timo bepaalde eigenlijk wat er allemaal ging gebeuren, gelukkig paste Thijs zich hierop aan. Ik had Timo beloofd, dat als we naar huis gingen, hij een zakje chips mocht. Dus op een bepaald moment had hij besloten, dat hij naar huis wilde. Enkel en alleen omdat hij dat zakje chips wilde hebben. Normaal gesproken zou je zeggen 'je wacht maar ff', maar nu hij aan de Prednison is, werkt dat ietsje anders. Dus hebben we toch maar chips gegeten, zodat we ook nog wat gezelligheid hadden. Als Timo aan eten denkt, kan hij echt z'n gedachten niet verzetten. Ik vind dat lastig, wil graag consequent zijn, maar ervaring leert dat dat nu echt niet werkt. Als we over 2 weken klaar zijn met de Prednison, gaan we weer streng zijn.

Rond 17.00 uur was Timo ook echt moe. Hij niet alleen, ikzelf zat er ook echt doorheen. Ik kon gewoon niet meer. Vandaag, zaterdag, zei Miranda ook tegen me dat ik op een gegeven moment ook afwezig werd, dan is de koek gewoon op. Na het eten gaf Timo zelf aan dat hij wilde slapen, dus hij lag er lekker op tijd in.

Onder sedatie

Vanmorgen was Timo al om 5.30 uur wakker. Jeroen wilde hem weer terug in z'n bedje hebben, maar hij zat er zo verdrietig bij, dat Jeroen toch maar met hem naar beneden ging. Wat ook meewoog voor Jeroen was dat Timo deze ochtend een ruggenprik onder sedatie zou krijgen en dat hij zoveel uur nuchter moest zijn. Even ontbijten kon dus om deze tijd nog.

We brachten Daphne op tijd naar Ukkie. Ze was helemaal in tranen, waarschijnlijk toch een stukje verlatingsangst. Gelukkig hoorde ik later van Monique, haar juf, dat ze snel getroost was en de hele dag lekker gespeeld heeft. De juffen zijn zo lief voor haar, ze geniet zo, voor ons is dat altijd een hele geruststelling. We maken ons daar ook echt geen zorgen om.

We waren weer op tijd in Utrecht, Timo was de eerste op zaal. Vandaag lag hij bij 3 kindjes, waaronder Lisa. Lisa (3 jaar) heeft ook bij Ukkie gezeten en zij heeft ook ALL. Zij is inmiddels al 1,5 jaar onderweg en doet het erg goed. Ik vind het ook erg fijn om met Nathalie, haar moeder, te praten. We zijn echt lotgenoten, we begrijpen elkaars angst, verdriet en wanhoop.

Timo ging rond 9.45 uur onder sedatie. Jeroen mocht echt bij z'n hoofdje zitten en met hem praten, ik moest in een hoekje zitten. Verder waren er een Pedagogisch medewerker, twee verpleegsters (eentje om de NP te assisteren en eentje om Timo in een foetushouding te leggen en houden), een dokter die het middel toediende en Frans-Jan. Hij deed de ruggenprik.

Timo was een beetje aan het piepen en vond het zichtbaar spannend. Het spul werkte gelukkig snel en Timo werd al snel slap. Ik werd daar toch weer emotioneel van, het is zo'n rotgezicht om je kind zo te zien verslappen. Toen hij eenmaal in de foetushouding lag, kon Frans-Jan de ruggenprik toedienen. Gelukkig prikte hij in 1x raak. Daarna moesten er eerst 3 buisjes met hersenvocht afgenomen worden. Het klinkt misschien raar dat ze hersenvocht uit z'n rug halen, maar het hersenvocht zit in en om de hersenen en het ruggenmerg. Die buisjes lopen heel langzaam vol, elke 3 seconden een druppel. Dit vergde dus wel de nodige tijd en geduld, want er werden ongeveer 75 druppels afgenomen. Daarna werd de chemo toegediend, 3 spuiten vol. Om hoofdpijn te voorkomen moest Timo daarna 2 uur volkomen plat liggen. Hij had natuurlijk wel honger, dus de boterhammetjes met boterhamworst moest hij horizontaal nuttigen. Achteraf vroeg ik hem of het hem was mee- of tegengevallen. Hij zei dat het hem was meegevallen. De kanjer!

Daarna kreeg hij de daunorubicin toegediend, inlooptijd een uur. En tot slot de vincristine, deze heeft Frans-Jan weer toegediend i.v.m. met de mogelijke bijwerkingen. Gelukkig ging het goed. Uiteindelijk konden we om 13.45 uur het WKZ weer verlaten, sneller dan verwacht. In de auto was Timo zo moe, dat hij in slaap viel. Logisch na zo'n ochtend, waarin hij weer volgepompt was met gif.

Op een gegeven moment kwamen trouwens ook nog 2 CliniClowns. Zoals je op de foto kunt zien, moest Timo hier niks van weten. Ze hebben Timo dus ook 'met rust gelaten'. Timo heeft op afstand kunnen bekijken, wat die gekke clowns kwamen doen. Hij vond het schijnbaar toch wel wat, want later zei hij; "ik vind het wel jammer dat Stip weg is". Het ijs lijkt dus gebroken.

Pauw

Vanmorgen gingen we vroeg op weg naar Utrecht. De reis verliep voorspoedig, waarschijnlijk omdat de vakantie is begonnen. We waren al om 9.00 uur op afdeling Pauw (afdeling voor dagbehandeling), terwijl de afspraak voor 9.45 uur stond. Al vanaf 8.30 uur vroeg Timo regelmatig (lees: constant) om soep, dus we konden hem gelijk een cup-a-soupje geven.

We waren hier voor het eerst, dus het was toch even wennen. Nieuwe verpleging, andere werkwijze. We kregen een rondleiding over de afdeling. Grote verschil is dat je kamers hebt, waar 4 of 2 kindjes tegelijk kunnen liggen. Vond ik trouwens wel confronterend om te zien, zo'n kamer voor 4, waar allemaal kids aan de chemo liggen. Timo deelde een kamer met een Turks jongetje van 3 jaar, die ongeveer een week langer weet dat hij leukemie heeft.

We hebben een (kennismakings-)gesprekje gehad met een andere Nurse Practitioner, Frans-Jan. Aardige man. We kregen ook wat uitslagen terug o.b.v. afgenomen bloed:
* Hb 6,4 - dit is voldoende voor kids in zijn situatie.

* Trombo's 117 - Trombocyten zijn z'n bloedplaatjes. Bij 10 zou hij een bloedtransfusie moeten, bij 50 een transfusie, als er een operatie/sonde-inbreng gepland zou zijn. Deze uitslag is dus top, want zijn lichaampje is dus goed in staat deze zelf aan te maken.

* Neutro's zijn niet gemeten - neutrofielen bepalen zijn weerstand. Onder de 1 zit je in aplasie. Bij de laatste meting op 30 juni had hij 1.43.

* Leuko's 2.2 - Zijn leukocyten zijn z'n witte bloedcellen, zowel de goede als de blasten (kankercellen). Leukos' zorgen voor de afweer tegen virussen en infecties.

Wij zijn in ieder geval tevreden met deze uitslagen.

Het aanprikken van de PAC ging weer soepel, Timo heeft geen kik gegeven. De Aspa toediening ging ook soepel, wederom zonder bijwerkingen. Wat een opluchting is dat steeds.

Toen kwam -voor Timo- ook nog goed nieuws; dinsdag is patatdag! Echt tot en met het laatste patatje smikkelde hij alles op. Hij eet dan met van die genotskreuntjes en is er stil van. Maar toen zijn bord leeg was, was zijn eerste vraag "mag ik nog een beetje patat?" Vreetzak!

Om 13.15 uur konden we het WKZ weer verlaten. Die patatjes leken mij ook wel wat, dus bij Barneveld hebben we even lekker bij de Mac gegeten. Timo mag vanwege zijn lage weerstand alleen  frietjes, als er verse olie is gebruikt. De Mac ververst dit dagelijks, dus voor hem was het perfect. We hebben gevraagd of ze hem ook vers gebakken patatjes wilde geven (ja, ja, hij kreeg weer frietjes ...) en dat deden ze. En papa en mama kregen nu ook heetgebakken frietjes. Mjam!

De middag is rustig verlopen, ik heb zelfs een dutje gedaan. We zien wel op tegen morgen, dan krijgt hij weer een ruggenprik met chemo onder sedatie. Dat is zo naar om te zien. Hij ligt dan gewoon te trippen voor onze ogen. Zijn ogen staan raar en als hij geprikt wordt, gilt hij het uit. Voordeel sedatie; hij kan zich de pijn achteraf niet meer herinneren.

Doktertje spelen

Vanmorgen moesten we dus met Timo naar het Gelre om bloed te prikken i.v.m. z'n kalium. Toen hij aan de beurt was, werden we geholpen door een ventje (vakantiebaantje?!) in een grote witte jas, met de uitstraling van 'cool, doktertje spelen!' Ik vroeg hem of hij al vaker via een vingerprikje bloed had afgenomen. "Ja", zei hij vol zelfvertrouwen. Maar tijdens de voorbereidingen had hij al behoorlijke trilhanden. Hij was zo zenuwachtig. Tijdens het vingerprikje hoefde Timo niet te huilen, hij gaf geen kik, maar wat een prutser was 'de dokter'. Binnen no time zat hij onder het bloed, Timo zat eronder, maar in het buisje zaten maar 2,5 druppels. Ik had het niet meer, het was gewoon zo grappig. Maar toen hij zei dat hij nog een vingerprikje moest doen, besloten we in te grijpen. Geen polonaise aan het lijfje van ons prinsje. We stelden voor om het te laten doen door iemand met iets meer ervaring. Gelukkig, hij was het met ons eens. Zijn collega had gelukkig snel een buisje gevuld. Een paar uur later, we waren al thuis, werden we gebeld; zijn kalium was goed. Pfieuw!

Verder heeft Timo een echte hangdag gehad. Mocht iets meer op de Wii, iets meer tv kijken. Hij was moe en heeft de hele dag om eten gezeurd. En dan het liefst brood en soep (met ballen). Zo had hij tussen de middag een bamisoepje op, nog met Jeroen z'n bamisoep meegegeten, een boterham op, en nog bleef hij om eten vragen. Vanaf 14.00 uur vroeg hij al hoe laat we warm gingen eten. Dit komt echt door de Prednison. We vertellen hem steeds dat hij zo'n honger heeft door de medicijntjes, maar doordat z'n emoties ook nog eens worden versterkt (ook door de Prednison) is hij soms echt heel boos, heel verdrietig en zijn we niet meer zijn vriend ...

Morgen gaan we weer naar Utrecht, krijgt hij weer Asparaginase. Deze krijgt hij om de drie dagen. Hopen dat het wat sneller gaat dan zondag. En donderdag moeten we weer naar het WKZ, dan krijgt hij weer chemo via een ruggenprik en nog 2 chemo's via z'n PAC.

Met z'n sonde gaat het trouwens goed. Timo heeft vandaag niet gespuugd, of hoeven kokhalzen en het slikken gaat zonder problemen.

Middagje Heerde

Timo zweet 's nachts behoorlijk, en als hij dan wakker wordt, heeft hij het koud en staat hij te rillen. Hij heeft dan geen koorts. Vanmorgen heeft hij ook een beetje overgegeven, maar gelukkig niet z'n sonde uitgespuugd.

Ik heb vanmorgen zelf Daphne naar Ukkie gebracht. Ik had verwacht dat ze wel iets van verlatingsangst zou hebben, maar nee, ze vond het prima dat ik weer weg ging. Gelukkig maar, hoef ik me daar geen zorgen over te maken. Verder heb ik voor het eerst een aantal collega's gesproken. Ik dacht, laat ik maar gaan voordat de drempel te hoog wordt. Ze waren zichtbaar aangeslagen, ze kennen Timootje en ons allemaal zo goed.

's Middags ben ik met Timo en Délano naar Heerde geweest, daar staan mijn lieve vrienden Dick en Jeannine op de camping. Voor Timo is dit perfect; lekker in de buitenlucht. Hij was, voordat we weggingen, een beetje rillerig en had 37,6°C. Ik wilde toch per se gaan, want ik wilde zien of het hem goed zou doen. En als dat niet zo zou zijn, dan waren we ook zo weer thuis. Gelukkig ging het goed. Hij heeft lekker gevoetbald met Noah en Délano. Hij heeft het nog best een tijd volgehouden. Was ook bijzonder om hem te horen uitleggen hoe het met hem gaat, vol trots z'n PAC te laten zien en hoe hij zelf z'n medicijntjes in z'n sonde ging spuiten.

We werden nog gebeld door Armanda, onze nurse practicioner. Ze vertelde dat er gisteren bloed afgenomen had moeten worden. Na overleg met het Gelre, moeten we nu morgen toch naar het Gelre om bloed af te nemen. De waardes moeten worden gecheckt en dan met name zijn kalium. Als die te hoog of te laag is, dan is dat gevaarlijk voor Timo. Als deze te hoog is, moet hij een klysma met medicijnen, als deze te laag is, moet hij een transfusie met kalium krijgen. Kortom; volgende keer moeten we hier zelf scherper op zijn, want waarschijnlijk zijn ze dat gisteren gewoon vergeten te checken.

We hebben het idee dat Timo inmiddels toch last krijgt van de chemo's en dat hij door de Prednison al bolle wangen krijgt. We vinden hem ook bleek en vermoeid. Hij heeft ook aangegeven dat hij pijn heeft aan z'n handjes, enkels en scheenbeentjes. Ook z'n buikje lijkt boller en harder. Morgen/woensdag maar even naar laten kijken.

Soep

Vandaag moesten we om 10.30 uur in het WKZ zijn. We hadden Délano en Daphne op tijd naar mijn schoonouders gebracht en waren er al om 10.00 uur. We kregen dezelfde kamer als waar we al 2 weken hadden doorgebracht. Gek, maar toch ook vertrouwd. We moesten wachten, want de PAC moest aangeprikt worden. Hier zijn meerdere personen voor nodig. Timo was weer volkomen hysterisch, echt bang voor het onbekende, de vorige keer was hij namelijk onder narcose aangeprikt. De verdovingspleister, die er van te voren opgeplakt was, had z'n werk goed gedaan. Timo voelde er nauwelijks iets van. Goed gedaan, ventje! Hij mocht een cadeautje uitzoeken en toen hij z'n keuze had gemaakt, zei hij met een snik dat die voor z'n zusje was. Echt té lief. Daarna werd hij aan de pomp gekoppeld en ging de Aspa erin. Deze liep er in een uurtje door en daarna nog een half uurtje spoelen. Tot slot hadden we ervoor gekozen om de PAC-naald te laten verwijderen, dat komt woensdag wel weer. Nu ik dit zo typ, vraag ik me af waar de tijd dan toch ingezeten heeft. We waren er om 10.00 uur en gingen om 15.00 uur weer weg?!

Timo heeft trouwens een nieuwe tic; hij wil steeds alleen maar soep eten. Dus papa en mama in het ziekenhuis op zoek naar soep. Waar vind je dat om 10.00 uur 's morgens?! Dus gestart met een bouillonnetje en later een kerrie-soepje bij de lunch.

Aan het einde van de middag hebben we nog even lekker op het veldje achter het huis van mijn schoonouders gespeeld. Timo vond het heerlijk.

Oh, en wat ons ook opviel; Timo loopt alsof z'n schoenen te klein zijn. Toen ik vroeg of hij pijn had, zei hij dat hij aan beide kanten, net boven z'n enkels, pijn heeft. Dat is inderdaad een bekende bijwerking van de chemo.

Mannentijd

Helaas, om 8.30 uur spuugde Timo zijn sonde er weer uit. Weer een paar uurtjes naar het Gelre, het is niet anders. Tante Miranda kwam ook nog om Timo z'n haartjes te knippen, Thijs was mee. Wat was het heerlijk om Timo te zien opklaren. Hij baalde, dat hij op een gegeven moment toch echt met papa naar het ziekenhuis moest. Dit keer zijn Jeroen en Timo met z'n tweetjes naar het Gelre gegaan. Jeroen zei dat Timo zichtbaar genoot van hun mannentijd.

Ook deze keer gaf Timo geen kik met het vingerprikje en het inbrengen van de sonde ging ook al iets makkelijker. Trots op ons ventje! Verrassing; bij thuiskomst bleek Thijs hier nog te zijn. De boys gingen toen gezellig samen gamen. Echte vriendjes zijn het.

Tic van de dag; Timo houdt nu steeds z'n hoofd schuin, alsof z'n sonde zijn hoofd naar links trekt.

Brilletjes passen

We hebben heerlijk geslapen. Om 9.00 uur maakte Jeroen mij wakker, want Timo had z'n sonde eruit gespuugd. We konden om 10.30 uur terecht op de afdeling Kind en Jeugd in het Gelre. Eerst moest er bloed geprikt worden, want als z'n waardes te laag zouden zijn, kon de sonde niet ingebracht worden.

Stel dat z'n bloedplaatjes (trombo's/trombocyten) te laag zouden zijn, zou er bij het inbrengen een inwendige bloeding kunnen ontstaan, die niet te stelpen is. Levensgevaarlijk dus. Gelukkig waren z'n plaatjes goed, dus na een uur kon de sonde er weer in. Dit vond Timo niet grappig en was behoorlijk overstuur. Maar goed, het was wel gelukt. Ik kwam op de gang toevallig onze huisarts tegen en hij liep met me mee naar Timo. Het was echt heel fijn om hem even te spreken en zijn betrokkenheid te voelen.

Omdat Timo in aplasie zit (lage weerstand) mag hij niet naar de winkels. Omdat de Pearle wel met ons mee wilde denken, hebben we een tas vol brilletjes meegekregen om uit te kiezen. Van het uiteindelijk gekozen brilletje had ik helaas geen foto gemaakt.

's Middags heb ik Daphne opgehaald bij mijn zusje. Wat was ze blij me te zien en ik vond het heerlijk om mijn meisje weer te kunnen knuffelen. Ze praat nu al veel beter en heeft in haar eigen taal hele verhalen te vertellen. 's Avonds kwamen mijn ouders Délano weer brengen en was ons gezin weer compleet.